11 stycznia 1923 roku wojska francuskie i belgijskie wkroczyły do Zagłębia Ruhry. Bezpośrednim powodem były zaległości Niemiec w dostawach zaliczanych na poczet reparacji po pierwszej wojnie światowej. Zajęcie przemysłowego serca kraju wywołało oburzenie Niemców, a rząd w Berlinie wezwał naród do biernego oporu. Okupacja trwała do lata 1925 roku. Towarzyszyła jej walka na obrazy i słowa, w której przeciwnika przedstawiano jako grabieżcę, barbarzyńcę i zagrożenie dla niemieckich kobiet.
Medal Goetza odnosi się do sprawy szczególnie podatnej na takie wykorzystanie. Chodziło o zarządzenie 128. francuskiej dywizji dotyczące otwarcia domów publicznych dla wojsk okupacyjnych. Na medalu umieszczono datę 16 stycznia 1923 roku - zaledwie pięć dni po rozpoczęciu interwencji. Artysta połączył temat wojskowej prostytucji z oskarżeniem wymierzonym w całą Francję.
Najbardziej uderzająca jest strona z kogutem. Symbol Francji zachowuje ptasi tułów, nogi i okazały ogon, lecz jego szyja przechodzi w fallus nakryty francuskim hełmem. Uwagę zwraca również spleciony monogram RF - République française - przedstawiony w lustrzanym odbiciu. W tej starannie skonstruowanej satyrze można go odczytać jako kolejny znak odwrócenia znaczeń: oto „Republika na opak”, zaprzeczająca ideałom, które sama głosi. Wolność ustępuje miejsca okupacji, równość - przewadze uzbrojonego zwycięzcy, braterstwo - przemocy i poniżeniu. Tak jak kogut galijski staje się u Goetza obsceniczną karykaturą narodowego symbolu, tak odwrócone inicjały mogą sugerować moralne wypaczenie Republiki. To interpretacja zgodna z wymową medalu, choć niepotwierdzona znanym nam komentarzem jego autora. Odbiorca nie ma się prawa pomylić co do adresata zniewagi.
Otokowy napis „DIE BORDELL NATION!” dopowiada to, co obraz już wykrzyczał. Hełm nadaje obscenicznej figurze sens militarny. Można ją odczytać jako obraz Francji, której żądza panowania została utożsamiona z popędem seksualnym, a armia zapewnia możliwość jego zaspokojenia. Kogut, tradycyjnie dumny i wojowniczy, staje się karykaturą uzbrojonej lubieżności. Goetz nie pozostawia tu wiele miejsca na subtelne aluzje.
Druga strona rozwija oskarżenie. Francuski żołnierz chwyta kobietę od tyłu i scena wyraźnie sugeruje seksualną napaść. W tle dymią fabryczne kominy, umieszczające wydarzenie w przemysłowym krajobrazie Ruhry. Obok stoi słup z napisem odnoszącym się do zarządzenia o domach publicznych. Na dole pojawia się szczegół niemal komiczny: pies podnoszący nogę przy słupie. Ten mały uczestnik politycznego dramatu wyraża pogardę równie jednoznacznie jak monumentalny kogut po drugiej stronie. Zestawienie postaci i obwieszczenia podsuwa myśl, że przemoc znajduje oparcie w decyzjach władz okupacyjnych.
Trzeba jednak rozdzielić wydarzenie od propagandowej interpretacji. Aspekt prostytucji i domów publicznych pojawia się na medalu z powodu wspomnianego zarządzenia dowódcy francuskiej dywizji dotyczącego otwarcia takich placówek dla wojsk okupujących Zagłębie Ruhry. Samo określenie „zarządzenie o domach publicznych” nie oznacza samo w sobie rozkazu porywania kobiet czy zmuszania ich do prostytucji. Niestety nie dysponujemy oryginalnym tekstem tego dokumentu, który pozwoliłby dokładnie ustalić jego postanowienia.
Sprawa miała szersze tło. W okupowanej przez Francuzów Nadrenii organizowano domy publiczne dla żołnierzy już wcześniej. Władze wojskowe narzucały ich tworzenie, korzystały także z istniejących niemieckich placówek, a prostytucję obejmowano kontrolą policyjną i sanitarną. Jak wykazuje historyczka Julia Roos, część niemieckich urzędników współpracowała przy utrzymywaniu tego systemu. Nie był on zatem wyłącznie wymysłem antyfrancuskiej propagandy. Należy jednak odróżnić nakaz zorganizowania domu publicznego od zmuszania konkretnych kobiet do świadczenia w nim usług seksualnych. Goetz zaciera tę różnicę za pomocą obrazu. Obok napisu o zarządzeniu umieszcza żołnierza chwytającego kobietę, przez co administracyjna decyzja zostaje wizualnie połączona z seksualną napaścią. Odbiorca może odnieść wrażenie, że okupant przyznał sobie prawo do niemieckich kobiet, a dom publiczny jest instytucją służącą ich zniewoleniu. To sugestia wynikająca z kompozycji medalu, której nie wolno automatycznie uznać za wierne przedstawienie treści zarządzenia. Na pytanie, czy Francuzi na mocy tego dokumentu siłą umieszczali Niemki w domach publicznych, dostępne nam źródła nie pozwalają odpowiedzieć twierdząco. Nie wyklucza to indywidualnych przypadków przemocy i wyzysku. Medal świadczy przede wszystkim o tym, jak Goetz chciał ukazać okupację: jako wtargnięcie obcej siły, która zagarnia nie tylko niemiecki przemysł, lecz także kobiece ciała.
